Φτάνουν τρία βιβλία, το καθένα μ' έναν λόγο που απευθύνεται σε σένα. Όχι μια περίληψη: μια διάγνωση και μια συνταγή.
ΕπιστροφήΜοιράσου
Ο καθρέφτης
Τα απομεινάρια μιας μέρας
Καζούο Ισιγκούρο · 1989
Ο μπάτλερ Στίβενς υπηρέτησε τριάντα χρόνια ένα σπίτι που τη λάμψη του την πέρασε για δική του, και ο Ισιγκούρο τον αφήνει να τα διηγηθεί τόσο ήσυχα, που η αλήθεια φτάνει σαν αλλαγή καιρού. Κι εσύ στάθηκες πιστός: σε έναν ρόλο, σε ένα σχέδιο, σε μια εκδοχή του εαυτού σου. Στο τέλος, ένας άγνωστος σε μια προβλήτα τού λέει πως το βράδυ είναι το καλύτερο μέρος της μέρας, και ανάβουν τα φώτα. Θα κλείσεις το βιβλίο ξέροντας ποια πίστη τελείωσε, χωρίς πίκρα.
Το μονοπάτι
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
Νίκος Καζαντζάκης · 1946
Στο λιμάνι του Πειραιά, ένας άνθρωπος των βιβλίων περιμένει το καράβι για την Κρήτη, όταν ένας εξηντάρης εργάτης με ένα σαντούρι παραμάσχαλα του ζητά να τον πάρει μαζί. Ό,τι χτίζουν εκεί κάτω καταρρέει, και ο Ζορμπάς, μπροστά στα συντρίμμια, σηκώνεται και χορεύει στην αμμουδιά. Αυτό χρειάζεσαι τώρα: όχι οδηγίες, αλλά την απόδειξη ότι μετά το τέλος ενός σχεδίου αρχίζει, αν το επιτρέψεις, η ίδια η ζωή. Ο Καζαντζάκης το έγραψε για όσους έχουν ήδη ετοιμάσει τις αποσκευές τους και διστάζουν ακόμα στη σκάλα.
Το παράθυρο
Τα εις εαυτόν
Μάρκος Αυρήλιος · περ. 175
Ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας, σε στρατόπεδο πλάι στον Δούναβη, γράφει τα βράδια μικρές φράσεις στα ελληνικά, όχι για αναγνώστες, για τον εαυτό του: πώς ξεκινά κανείς από την αρχή κάθε πρωί, χωρίς μεγάλα λόγια. Είναι το αρχαιότερο ημερολόγιο αλλαγής ζωής, και δουλεύει ακόμη. Διάβασέ το μετά το πέρασμα, μία σελίδα τη φορά: σου μαθαίνει ότι η καινούργια ζωή δεν χτίζεται με μία μεγάλη απόφαση αλλά με μικρές καθημερινές, και ότι την πρώτη την έχεις πάρει ήδη. Χωρά στην τσέπη σου, και χωρά στα πρώτα αργά βράδια.